• اخبار

یادداشت / در حاشیه موضوع نظارت بر سامانه‌های ویدئویی؛ بودن یا نبودن...!

یادداشت /  در حاشیه موضوع نظارت بر سامانه‌های ویدئویی؛ بودن یا نبودن...!
کمیسیون فرهنگی مجلس در حالی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی را برای نظارت نداشتن بر VOD مورد انتقاد قرار می دهد که گردانندگان سامانه‌های ویدئویی همیشه از سرگردانی بین 6 نهاد نظارتی و تصمیم گیرنده درباره فعالیت این شبکه‌ها گلایه دارند.

نویسنده: سیداحد میکائیل زاده

 ماجرا از این قرار بود، هفته پیش نصرالله پژمان فر نماینده مشهد و عضو کمیسیون فرهنگی مجلس از وزیر ارشاد خواست که توضیح دهد چرا نظارتی بر محتوای سامانه های ویدئویی نمی شود که طبق آمار و گزارش ها 5 میلیون عضو دارد و 20 میلیون نفر از آن استفاده می کنند؟! وزیر ارشاد پاسخ داد؛ «از60 هزار مورد بارگذاری شده میزان تخلفات درصد بسیار محدودی نسبت به حجم کل داشته است.» اما پاسخ وزیر ارشاد برای نمایندگان مجلس قانع کننده نبود. آنها به سید عباس صالحی کارت زرد دادند تا برود و به فکر چاره ای باشد، البته مصادیق مورد نظر سوال کننده که تنها 5 مورد از بیش از 12000 عنوان برنامه بارگذاری شده بود و در کمتر از 2 ساعت حذف شد.

پس از سوال از وزیر ارشاد، برخی از صاحبان این سامانه های ویدئویی در مصاحبه های اخیرشان اعلام کردند با این کارت زرد تازه متوجه شدند که باید فقط به وزارت ارشاد پاسخ بدهند، اما هنوز برای خیلی ها مسائلی که عضو کمیسیون مجلس مطرح کرد جای سوال دارد. پژمان فر از وزیر ارشاد سوال می کند: «چرا اجازه دادید ذائقه به سمت فیلم های امریکایی برود؟» سوالی که معلوم نیست چرا وزیر ارشاد باید مخاطبش باشد. مگر نه این است که در سالن های سینماهای کشور فقط فیلم های ایرانی با اما و اگر اکران می شوند. مگر نه این است که صداوسیمای جمهوری اسلامی پیش از سامانه های ویدئویی درخواستی، فیلم ها و سریال های خارجی را برای مخاطبان نمایش داده است. رسانه ملی که همیشه در نقد فیلم های هالیوودی برنامه هایی تهیه کرده و میزگرد برگزار می کند و از این سینما انتقاد می کند؛ آن وقت خودش هم مشتری درجه یک و پروپاقرص این نوع فیلم هاست و با انواع سانسورها آنتن شبکه هایش را با آنها پر می کند. بنابراین این سوال مطرح می شود که چرا کمیسیون فرهنگی مجلس به جای طرح سوال از رسانه ملی به سراغ وزیر ارشاد آمده است؟

پژمان فر عملکرد کشورهای اروپایی را برای وزیر ارشاد مثال می زند و می گوید: «اروپایی ها اجازه نمی دهند که بیش از 30 درصد فیلم های امریکایی در کشورهایشان پخش شود چون معتقدند به فرهنگشان آسیب وارد می کند. به نظر می رسد که در مواردی قوانین آنها حزب اللهی تر و اصولگراتر است. سوال ما این است چرا قانون رهاشده و نظارت کافی نمی شود؟» اما او به این موضوع اشاره نمی کند که معمولا قوانین کشورهای اروپایی خلاف خواسته اکثریت مردم نیست. در ایران قوانین بازدارنده بسیاری وجود دارد که هیچ وقت کارکردی نداشته اند، چون مردم آنها را نمی خواستند و مسئولان اصرار می ورزند که باید بشود و اگر نشود چنین می کنند و چنان می کنند. مثلا ماهواره سال هاست که در ایران ممنوع و داشتن آن جرم است و چند باری ماموران از دیوارهای خانه ها بالا رفتند تا دیش های ماهواره را جمع کنند، اما اگر امروز کسی از آسمان تهران یا شهرهای دیگر عکس هوایی بگیرد مسئولان چه تصویری خواهند دید؟ یا مثلا فیلتر کردن شبکه های اجتماعی همچون فیس بوک، توئیتر و... یا همین اواخر فیلتر کردن پیام رسان تلگرام باعث شد تا مردم از آن استفاده نکنند؟! از سوی دیگر آیا ما همه قوانین حوزه محتوا در کشورهای اروپایی را قبول داریم یا به صورت گزیده فقط برخی از آنها را می پذیریم. حوزه قانونگذاری یک پازل پیچیده و بزرگ است که باید همه آن با یکدیگر همخوانی داشته باشد نه اینکه قطعات یک پازل را انتخاب  و به زور بخواهیم در پازل دیگری جاسازی کنیم.

گویی هنوز مسئولان ما یک گام عقب تر از درک خواسته های مردم هستند. مهم ترین اتهامی که عضو کمیسیون مجلس مطرح می کند، از آن اتهام های دندان شکنی است که معمولا برای تخریب کردن هر نهاد و مسئولی جواب می دهد: «برخی از فیلم ها در کشور ما پخش می شوند که حتی در خود امریکا هم ممنوعیت انتشار دارد. در این حوزه تخلف اداری و قانونی شده که باید پاسخگو باشند. فیلم های مشکل دار از جریان های استعماری و حتی با محتوای همجنس گرایی، خیانت، قتل، غارت و ترویج خودکشی و بسیاری از مسائل دیگر در کشور ما پخش شده که امریکا هم مجوز به پخش آن نمی دهد. بنده در مجموعه ای وارد شدم که در آن 100 نمونه فیلم با محتوای همجنس گرایی پخش شده بود». به نظر می رسد  گروه کارشناسی و پژوهشی که آقای پژمان فر برای تهیه گزارش مستند و جامع برای سوال از وزیر، وظیفه رصد سامانه های نمایش درخواستی را به آنان سپرده است، احتمالا تفاوت سامانه های دارای مجوز را از سایت های غیرقانونی نمی دانسته است. به همین دلیل انجمن صنفی شرکت های نمایش ویدئویی آنلاین در بیانیه اش از او می خواهد که اسامی این 100 عنوان فیلم را اعلام کند.

جالب است که آقای پژمان فر از وزیر ارشاد می پرسد که چرا از جوانان فیلمساز وطنی حمایت نمی شود و عرصه بر آنها تنگ شده است؛ این در حالی است تقریبا تمامی اعتبارات سازمان سینمایی هرساله صرف حمایت از تولید فیلم های کوتاه، مستند، انیمیشن و بلند سینمایی می شود، از سوی دیگر گردانندگان سامانه های ویدئویی می پرسند: «آیا ما با ایجاد یک بستر جدید پخش، عرصه را بر تولیدکنندگان داخلی تنگ کرده ایم یا اینکه فرصت های جدیدی برای تهیه کنندگان ایرانی فراهم کرده ایم؟!» آنها یادآوری می کنند: «ضمن اینکه این سامانه محدودیت زمان و مکان پخش فیلم را مانند سینما ندارد و قطعا از هر محتوای ارزشمند تولید داخل استقبال می شود که این خود موجب توسعه عدالت فرهنگی در کشور بوده است. خوشبختانه ذائقه تماشاگران بیشتر تمایل به دیدن فیلم های ایرانی دارد. البته در یک سال اخیر آمار تولید خاص برای شبکه نمایش خانگی نیز رو به افزایش است.»

به نظر می رسد که  بهتر است آقای پژمان فر و کمیسیون فرهنگی مجلس به جای وارد کردن فشار به مسئولان فرهنگی کشور و تنگ کردن عرصه فعالیت برای سامانه هایی که در تلاش هستند با استفاده از فناوری های نوین و در چارچوب قوانین و مقررات و با خون دل خوردن در راه مقابله با سایت ها و سامانه های غیر قانونی در حال توسعه این فناوری هستند، به فکر تقویت آنان بوده با تصویب مقررات لازم از فعالیت های قانونی حمایت کنند. صد البته با توجه به فناوری های نوین و فراگیر شدن استفاده از سامانه های نمایش درخواستی و نبودن محدودیت در عرضه، لازم است با حمایت بیش از پیش کمیسیون فرهنگی و مجلس شورای اسلامی، منابع مادی و غیر مادی بیشتری در اختیار متولیان واقعی فرهنگ کشور قرار گیرد. 

منبع: روزنامه ایران
۱ آبان ۱۳۹۷ ۱۲:۱۵
  • اظهار نظر

میانگین امتیاز کاربران: 0.0  (0 رای)

امتیاز:
 
نام فرستنده:
پست الکترونیک: *  
نظر: *
 
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500